با ران می بارد
و من در زیر قطر ه ها ی بلورین ان
راه می روم
از کوچه و پس کوچه های شهر
می گذرم تا به منزل برسم
انگاه که قطره های درشت باران
از جعد مویم میگذرد و از پل ابرویم
و ارام از نوک دماغ
می نشیند بر گوشه ای از لب من
گویی طراوت زندگی را می بلعم با تمام وجودم
و نشاط و شادی جان می گیرد از نو
در رگهای من
اه فقط حسرت با تو بودنم
در زیر ان قطره های دلاویز
کامم را تلخ
می ازارد روان من
ای کاش در ان هنگام
دست تو در دستم می نشست
قلب تو در قلبم پیوند می خورد
و شانه به شانه هم
از زیر ان رگبار دلپذیر
می گذشتیم وبه منزل میرسیدیم
تا در اغوش گرم هم
سرمای دل هم را می زدودیم
و گل زرد از باغچه عشق می چیدیم
و با هدیه ان به هم
پیوند را جاودانه می ساختیم